SİVAS’TA MÜHENDİSLİK Mİ, YOKSA İKİNCİ BİR ŞANS MI?

FIKRA BU YA;

Uluslararası bir mühendislik etkinliği düzenlenir.

Heyet, Japonya temsilcisi inşaat mühendisine sorar:

— Bir dağın iki tarafından aynı anda tünel açma çalışması yapıldığında, iki ekibin buluşma noktasındaki sapma ne kadar olur?

Japon mühendis cevap verir:

— En fazla 1 santimetre.

Alman mühendis:

— Bizde bu sapma en fazla 3 santimetredir.

Fransız mühendis:

— Bizde de 5 santimetreyi geçmez.

Sıra bizim mühendislere gelir.

Türk mühendis hiç tereddüt etmeden cevap verir:

— Vallahi biz iki taraftan deleriz. Denk geldi, geldi! Denk gelmezse birini gidiş, diğerini geliş için kullanırız!

Şimdi bu fıkranın bir benzeri Sivas'ta yaşanıyor gibi!

Sivas Yüksek Hızlı Tren Garı'nın ilk planlamasında yapılan fizibilite ve kapasite değerlendirmesinin yetersiz kaldığı yönündeki eleştiriler, ikinci gar binasının yapılmasıyla yeniden gündeme geldi.

Bugün bir gar binasını yolcu indirme, diğerini yolcu bindirme amacıyla kullanıyoruz.

Peki, ilk yatırım planlanırken gelecekteki yolcu kapasitesi, ihtiyaçlar ve kullanım alanları yeterince hesaplanmadı mı?

Daha da ilginci, Sivas'ta ilk yapılan adliye binasının yetersiz kaldığı gerekçesiyle aradan yaklaşık 10 yıl geçtikten sonra ikinci bir adliye binası yapılması gündemde.

İnsan ister istemez soruyor:

Bu binalar yapılırken gelecekteki ihtiyaçlar hiç mi hesaplanmadı? Kamu kaynakları kullanılırken fizibilite raporları, kapasite hesapları ve uzun vadeli planlamalar neden yeterince dikkate alınmadı?

Şimdi merak ediyoruz:

İki adliye binasının işlevi nasıl olacak?

Birinde tutuklama, diğerinde tahliye işlemleri mi yapılacak?

Şaka bir yana…

Kamu yatırımı, önce yapalım da sonrasına bakarız anlayışıyla yönetilemez.

Milletin parasıyla yapılan her yatırımın hesabı, daha temel atılmadan yapılmalıdır.

Çünkü yanlış planlamanın bedelini müteahhitler değil, yıllarca vergisini ödeyen vatandaşlar ödüyor.