PROTOKOL İMZALAMAK KOLAY, PEKİ ESNAFIN DERDİNE DERMAN OLMAK NEREDE?

Mehmet BAKIR

Esnafın sırtındaki yük her geçen gün ağırlaşırken, kepenk kapatanlar, borç batağında ayakta kalmaya çalışanlar, siftah yapamadan dükkânını kapatanlar ne olacak?

Sivas Esnaf ve Sanatkârlar Odaları Birliği ile Cumhuriyet Başsavcılığı arasında bir işbirliği protokolü imzalanmış.

Amaç, eski hükümlü ve yükümlü vatandaşların çalışma hayatına kazandırılmasıymış. Elbette bu insanların topluma yeniden kazandırılması, iş sahibi olması ve hayata tutunması önemlidir. Buna kimsenin itirazı olamaz.

Ancak burada sorulması gereken başka sorular var!

Sayın oda yöneticileri, önce kendi esnafınızın içinde bulunduğu tabloya bir bakın!

Her gün artan maliyetler, yükselen kiralar, vergiler, SGK primleri, elektrik ve su faturaları karşısında ezilen esnaf ne olacak?

İş yerini kapatmak zorunda kalanlar, borcunu ödeyemeyenler, yanında çalıştırdığı personelin maaşını denkleştiremeyenler kimin gündeminde?

Esnafın sorunlarına çözüm üretmek için kaç protokol imzaladınız? Kaç esnafın kapısını çalıp derdini dinlediniz? Kaç iş yerinin kapanmasını önleyebildiniz?

Bir protokol imzalamak, fotoğraf vermek ve güzel temenniler sıralamak elbette kolaydır. Asıl mesele, o protokolün sahada karşılık bulmasıdır.

Eski hükümlülerin istihdam edilmesi sosyal sorumluluktur. Ancak bu sorumluluk, zaten ayakta kalma mücadelesi veren esnafın omuzlarına yeni bir yük olarak bırakılmamalıdır.

Esnaf odaları yalnızca törenlerde, protokollerde ve fotoğraf karelerinde görünmek için mi var?

Esnafın temsilciliğini yapmak; onun ekonomik mücadelesine ortak olmak, hakkını savunmak ve çözüm üretmektir.

Unutulmasın ki esnafın öncelikli beklentisi süslü açıklamalar değil, gerçek sorunlarına gerçek çözümlerdir.

Protokoller imzalanır, fotoğraflar çekilir, açıklamalar yapılır. Peki ya kepenk kapatan esnafın hesabını kim verecek?