Yeşili Betona Kurban Ediyorlar

Sivas’ta konuşulan iddia hafife alınacak türden değil.
Yeşil alanlar… Yani bu şehrin nefes aldığı son noktalar…
Bir bakıyoruz, “otopark ihtiyacı” denilerek parça parça elden çıkıyor.
Şimdi açık konuşalım:
Yeşil alanı koruyamayan bir şehir, geleceğini koruyamaz.
Bugün “geçici” denilen uygulamaların yarın kalıcıya dönüştüğünü bu ülkede defalarca gördük. Önce birkaç araçlık otopark… Sonra beton… Sonra “artık geri dönüşü yok” denilen bir tablo.
Mesele sadece bir otopark meselesi değil.
Mesele zihniyet meselesi.
Eğer gerçekten böyle bir uygulama varsa, sorulması gereken soru çok net:
Yeşil alanlar ne karşılığında veriliyor?
Bu sorudan rahatsız olan varsa, asıl sorun da tam olarak oradadır.
Çünkü bu şehirde yaşayan herkesin o alanlarda hakkı var.
Çocukların, yaşlıların, nefes almak isteyen herkesin…
Ama görünen o ki; bazıları için yeşil alan, sadece “değerlendirilecek boş arsa”.
Müteahhitlerin tepkisi de bu yüzden sıradan bir serzeniş değil.
Ortada ya eşitsiz bir uygulama var…
Ya da kamuoyuna anlatılmayan bir pazarlık.
İki ihtimal de vahim.
Eğer ortada bir plan değişikliği varsa, açıklayın.
Hangi gerekçeyle yaptınız, anlatın.
Kim faydalandı, açıkça söyleyin.
Ama sessizlik…
En tehlikelisi o.
Çünkü sessizlik, bu şehirde artık kimsenin “yeşil alan gerçekten yeşil kalacak mı?” sorusuna güvenle cevap veremediğini gösterir.
Unutmayın:
Bir şehrin karakteri, diktiği binalarla değil, koruyabildiği değerlerle ölçülür.
Ve eğer bugün üç beş araç park edecek diye yeşili feda ediyorsanız…
Yarın bu şehre anlatacak tek bir hikâyeniz kalmaz.
Bu mesele kapanmaz.
Çünkü bu mesele beton değil…
Vicdan meselesi.