Önce Ahlak Sonra Hayır

Yaptıkları ile söyledikleri arasında uçurum olanlara artık kimse inanmıyor.
Bir yanda “sevap” edebiyatı, diğer yanda kapalı kapılar ardında bambaşka bir hayat…
Bir yanda dini programlar, yardım organizasyonları, gözyaşlı konuşmalar…
Diğer yanda şaibeler, çıkar ilişkileri, lüks sofralar, gizli pazarlıklar, aşk ve mekş işleri…
Sonra ne oluyor?
Ellerine içinde para olan zarfları alıp mahalle aralarında boy gösteriyorlar. Fotoğraflar çekiliyor, sosyal medyada paylaşılıyor, “ne kadar hayırsever” algısı pompalanıyor. Oysa iyilik gösteriyle değil, niyetle ölçülür. Sevap, reklam panosuna asılarak kazanılmaz.
Asıl mesele şu:
İnsan kendi hayatında adil değilse, kul hakkına dikkat etmiyorsa, ahlakı sözleriyle örtüşmüyorsa; dağıttığı zarfın da, yaptığı programın da bir karşılığı kalmaz. Çünkü samimiyet yoksa, yapılan iş ibadet değil, organizasyondur.
Toplum artık şunu ayırt ediyor:
Gerçek hayır sahibi sessizdir.
Gösteriş yapan ise kalabalığı sever.
Sevap kazanmak isteyen önce kendi aynasına bakmalı.
Önce evinin içini düzeltmeli.
Önce karakterini inşa etmeli.
Zarf dağıtarak değil, dürüst yaşayarak örnek olunmalı.
Çünkü en büyük hayır; insanın yaşantısıyla verdiği derstir.