Gazetecilikte Düşmanlık Olmaz!

Yakında birilerinin canını yakacağım fakat;
Yaklaşık 40 yılı geride bıraktım.
Muhabirlik yaptım… Haber müdürlüğü, haber koordinatörlüğü yaptım… Genel müdürlük ve genel yayın yönetmenliği görevlerinde bulundum. Sonra kendi yerel ve bölgesel gazetelerimi çıkardım.
Bu meslek bana çok şey öğretti. En başta da şunu:
Gazetecilik, kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Meslek hayatım boyunca yazdıklarım nedeniyle canı yananlar oldu. Makamı sarsılan, konforu bozulan, kamuoyu karşısında zor durumda kalanlar oldu. Ama şunu herkes bilsin; ben kimseye kin gütmedim. Hiçbir zaman kalemimi intikam aracı olarak kullanmadım.
Ben işimi yaptım.
Gazetecilik; dost kazanma sanatı değildir. Ama düşman üretme mesleği de değildir.
Gazeteci, gördüğünü yazar. Bildiğini sorgular. Belgesi varsa ortaya koyar. Kamu adına konuşur.
Bugün dönüp baktığımda içim rahat. Çünkü hiçbir haberimin arkasında kişisel öfke yoktu. Hiçbir satırımda husumet barınmadı. Eleştirdim ama aşağılamadım. Sorguladım ama karalamadım. Yazdım ama kin tutmadım.
Bir gazeteci için en büyük sınav, eleştirdiği insanla ertesi gün göz göze gelebilmektir. Ben her zaman bunu yapabildim.
Bizim işimiz taraf olmak değil, doğruya taraf olmaktır.
Bizim işimiz insanları hedef almak değil, yanlışları ortaya koymaktır.
Kalemim kimsenin şahsına değil; yanlışına yöneldi.
Ve hâlâ aynı noktadayım:
Mesleğimi yaparken hiç kimseyi “düşman” gibi görmedim.
Çünkü gazetecilikte düşmanlık olmaz.
Gazetecilikte sadece sorumluluk vardır.
Bundan sonra yayımlayacağım iddialar konusunda da hiç kimsenin şüphesi olmasın; her biri meslek ahlakı çerçevesinde, belgeye ve kamu yararına dayalı olacaktır. Kamuoyuna sunacağım her iddia, öncelikle muhatabına söz hakkı tanınarak paylaşılacaktır.
Çünkü gazetecilik tek taraflı hüküm kurma makamı değildir.
Gazetecilik, cevap hakkını gözetme sorumluluğudur.
Umarım muhatap buluruz.
Çünkü suskunluk, gerçeği ortadan kaldırmaz.
Sadece geciktirir.