“Efsane, Duayen” Miş Haydi Oradan

Mikrofon görmekle gazeteci olunmuyor…
Bir iki programa çıkıp ekranda boy göstermek, kimseyi “duayen” ya da “efsane” yapmaz. Gazetecilik; emek, saha, araştırma, cesaret ve bedel ödeme işidir.
Bugün bakıyorsunuz;
Kalemini doğrular için değil, çıkar için kullananlar…
Güçlünün yanında saf tutup halkın sesini görmezden gelenler…
Reyting uğruna mesleğin itibarını ayaklar altına alanlar…
Kendilerini gazeteci diye pazarlıyor.
Oysa gazetecilik; masa başında ahkâm kesmek değil, halkın derdine tercüman olabilmektir.
Gerçek gazeteci, gerektiğinde yalnız kalmayı da göze alır.
Mesleği kişisel reklam aracına çevirenler yüzünden bugün basına olan güven her geçen gün azalıyor.
Sonra çıkıp “Neden kimse medyaya inanmıyor?” diye yakınıyorlar.
Önce aynaya bakacaklar…
Çünkü gazetecilik unvanla değil, duruşla yapılır.
Gazetecilik yalan söylryenlere, sözünde durmayanlara karşı güçlü durarak sürdürülür.