Küçük Hesapların Büyük Utancı

Bu memlekette bir gerçek var ki hiç değişmiyor:
Namuslu insan konuşur. Eğilip bükülmez, doğruyu söylemekten çekinmez. Çünkü bilir ki susmak, bazen en büyük suç ortaklığıdır.
Ama bir de diğerleri var… Sessizliği erdem sanan, sinsiliği akıl zanneden, karanlık köşelerde fırsat kollayanlar…
Onlar konuşmaz. Çünkü konuşurlarsa gerçek ortaya çıkar.
Onlar susar. Çünkü sustukça kirli hesaplarının üzerini örttüklerini zannederler.
Oysa unuttukları bir şey var:
Gerçek, eninde sonunda gün yüzüne çıkar. Ve o gün geldiğinde, en çok bağıranlar bile o kirli sessizliğin altında ezilir.
Bugün bakıyoruz…
Küçük beyinlerin büyük laflar ettiği bir dönemden geçiyoruz.
İçi boş insanların, kendini dev aynasında gördüğü bir zaman dilimindeyiz.
Ama gerçek şu ki; kapasite ne kadarsa, uğraş da o kadar oluyor.
Küçük insanlar, küçük hesapların peşinde koşar.
Dedikoduyla büyüdüğünü sanır, iftirayla yol aldığını düşünür.
Oysa farkında değildir; uğraştığı şeyler ne kadar küçükse, kendisi de o kadar küçülür.
Bir de utanmadan akıl vermeye kalkarlar…
Sanki memleketin derdi bitmiş gibi, kendi çaplarında oyun kurarlar.
Ama o oyunlar, ilk rüzgârda dağılan kumdan kaleler gibidir.
Açık konuşalım:
Büyüklük, bağırmakla olmaz.
Adamlık, susarak değil, gerektiğinde konuşarak belli olur.
Ve şunu da iyi bilin:
Büyük taşla iş görmeyi beceremeyenler, küçük hesapların içinde kaybolur.
Sonra da dönüp kendi acziyetinin içinde debelenir durur.
Bu yüzden kimse kimseyi kandırmasın.
Herkesin terazisi var.
Herkesin vicdanı, yaptığıyla yüzleşeceği bir gün mutlaka var.
O gün geldiğinde…
Namuslu olan yine başı dik duracak.
Sinsi susanlar ise, o sessizliğin altında ezilecek.