İtibar Irz Düşmanlarına mı Kaldı?

Bazı kişiler vardır; seçilmiş, atanmış ya da bir şekilde göreve getirilmiştir. Ancak o koltuklara otururken liyakat mi gözetilmiştir, yoksa sadakat mi? İşte asıl soru budur.
Liyakati bir kenara bırakıp, karakteri tartışmalı, geçmişi şaibeli, insani değerlerden nasibini almamış kişilere makam ve yetki teslim edilirse, ortaya çıkan tablo şaşırtıcı olmaz. Gücü eline geçiren, kendini dokunulmaz sanır. Hesap vermez, eleştiriye tahammül etmez, baskıyı yönetim zanneder.
Hele ki bazı seçilmişler… Dün sıradan bir vatandaşken, bugün yetkiyi eline alınca “ne oldum delisi” kesilenler… Makamı hizmet için değil, tahakküm için kullananlar… Gençlere yol göstermek yerine zulmeden, fikir beyan edeni susturmaya çalışan, eleştireni düşman gören anlayış… Bu anlayışın adı temsil değil, küçük bir iktidar sarhoşluğudur.
Unutulmamalıdır ki; koltuk geçicidir, itibar kalıcıdır.
Ve itibar, korku salarak değil; adaletle, vicdanla ve hakkaniyetle kazanılır.
Rahmetli Toktamış Hocam sık sık “Her okumuş insan aydın değildir” derdi. Ne kadar doğru bir tespit… Diploma, insanı adam yapmaz. Mevki, karakter kazandırmaz. Yetki, ahlak üretmez. Eğer iç dünyanız karanlıksa, bulunduğunuz makam o karanlığı sadece daha görünür kılar.
Toplumun en büyük yarası; ehil olmayanın ehil olanın önüne geçirilmesidir. Liyakatın yerini kayırmacılık aldığında, adalet zedelenir. Adalet zedelendiğinde ise güven sarsılır. Güvenin olmadığı yerde ne kurum kalır ne de itibar.
Asıl mesele şudur:
Makamı dolduran insanlar mı var, yoksa makamın arkasına saklananlar mı?
Tarih gösteriyor ki; zorbalıkla ayakta kalan hiçbir düzen kalıcı olmamıştır.
Güç, insanı büyütmez. İnsan büyükse, gücü büyütür.