Sivas sınıfta değil, yerlerde sürünüyor.

Bu şehir kışa yakalandı falan değil; kışa teslim oldu.
Tek başına belediyenin altından kalkamayacağı belliydi ama diğer kamu kurumları ne yaptı?
Hiçbir şey.
İzledi. Bekledi. Sustukça suç ortağı oldu.
Her yer rezalet.
Her yer kar.
Her yer tuzak gibi su gölü.
Gündüz eriyen, gece buz kesen yollarla vatandaşa resmen “düşersen düş” deniliyor.
Bu bir doğa olayı değil; akıl tutulmasıdır.
Bu bir eksik imkân meselesi değil; organizasyon fiyaskosudur.
Kriz anında sahaya inmesi gerekenler, sıcak odalardan durumu takip etti.
Kamu dediğin şey tabeladan ibaret değildir.
Kriz varsa herkes sorumludur.
Ama Sivas’ta yine klasik tablo:
İş vatandaşa gelince herkes kayıp,
Eleştiri gelince herkes yetkili.
Bugün birinin ayağı kırılsa, bir araç kayıp kaza yapsa, bunun adı kader değil; ihmaldir.
Ve bu ihmalin altında imzası olanlar bellidir.